Το νερό χρησιμοποιείται εντατικά από διάφορους τομείς όπως η γεωργία, η βιομηχανία αλλά και από τους ανθρώπους. Η παγκόσμια ζήτηση νερού αναμένεται να αυξηθεί κατά περίπου 55% έως το 2050, κυρίως λόγω της αυξανόμενης ζήτησης παραγωγής αγροδιατροφής, θερμικής ενέργειας και οικιακής χρήσης. Κατά συνέπεια, η διαθεσιμότητα γλυκού νερού θα περιορίζεται όλο και περισσότερο. Πάνω από το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού αναμένεται να ζήσει σε περιοχές με σοβαρό πρόβλημα πρόσβασης σε πόσιμο νερό έως το 2050. Συγκεκριμένα, το World Economic Forum προβλέπει ότι η λειψυδρία θα αποτελέσει το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα για τα επόμενα 10 χρόνια. Συνεπώς κρίνεται ιδιαίτερα σημαντικό να ληφθούν μέτρα που επιτρέπουν τη βέλτιστη διαχείριση των υδάτινων πόρων.

Ακόμη, εξίσου σημαντικό πρόβλημα αποτελεί και η συνεχής παραγωγή αποβλήτων από τις βιομηχανίες. Η μείωση της απώλειας πόρων από τη διαχείριση των αποβλήτων είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης και  την ενίσχυση της κυκλικής οικονομίας στην Ευρώπη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα απόβλητα μπορεί να έχουν επικίνδυνες ή/και επιβλαβείς για το περιβάλλον συνέπειες που απαιτούν μεγάλη προσοχή στην ασφάλεια, τη συμμόρφωση και την προστασία του περιβάλλοντος. Ενώ, σημειώνεται πρόοδος στην Ευρώπη, εφαρμόζοντας μια φιλόδοξη πολιτική για τα απόβλητα και το πλαίσιο της κυκλικής οικονομίας, σημαντικές ποσότητες πολύτιμων πόρων εξακολουθούν να χάνονται μέσω αποτελεσματικών πρακτικών διαχείρισης αποβλήτων.